Çirkin olduğumu biliyorumdum ve bu beni rahatsız ediyordu ne yaptım?

2006 ların sonu ve 2008'lerin başında ergenliğe girdim. O dönemde güzel kadınları tanımlayan çok belirgin bir “en iyi görünüm” vardı. Annem de bu görünüme sahipti, üvey annem de. İkisi de uzun boylu, ince yapılı, porselen tenli, simetrik yüz hatlarına sahip ve kocaman gülüşleri olan kadınlardı. Ben ise kısa boylu, zeytin tenli, spor yaptığı için kaslı bir yapıya sahip, yuvarlak yüzlü ve ön dişleri arasında belirgin bir boşluk bulunan bir kız çocuğuydum. Görünüşüm hakkında kendimi çok kötü hissediyordum.

Dergileri karıştırıp en yeni diyetleri ve egzersiz programlarını aradığımı hatırlıyorum. Tabii o yaşlarda hiçbir diyetin ya da egzersiz hareketinin vücut oranlarımı sihirli şekilde değiştiremeyeceğini, bacaklarımı bir anda çok uzun gösteremeyeceğini ya da yüzüme belirgin elmacık kemikleri kazandıramayacağını bilmiyordum. Bu yüzden karşıma çıkan her moda diyeti denedim, akşamlarımı sayısız bacak kaldırma ve mekik hareketi yaparak geçirdim ve dönemin en popüler kıyafetlerini giymeye çalıştım.

Tahmin edileceği üzere işe yaramadı. Kendimi dünyanın en çirkin ördek yavrusu gibi hissediyordum. Neredeyse güzelliğin ve hayatın aslında ne kadar değerli olduğunu anlayamadan önce kendimi aç bırakarak yok edecek noktaya gelmiştim.

Bugün, 25 yaşında, kendimi hayatımda hiç olmadığım kadar güzel hissediyorum. Üstelik bunun için iltifatlar da alıyorum, insanların ilgisini de görüyorum. Tavsiyelerin aksine saçımı boyamadım, dolgu yaptırmadım, estetik ameliyat geçirmedim ya da kim olduğumu kökten değiştirmedim.

Ben sadece kim olduğumu tanımlamaya ve onu sahiplenmeye karar verdim.